Jak to się stało, że przytyłam ponad 20 kg?

    
    Zacznijmy od tego, że jeszcze w 2014 nie miałam problemów z utrzymaniem wagi. Byłam przez większość swojego młodzieńczego życia szczupła. Ale zawsze dużo się ruszałam, ćwiczyłam, biegałam po 10 kg co drugi dzień, tańczyłam taniec współczesny między 6, a 12 rokiem życia. Potem karate. Jednak największą moją miłością okazała się zumba i salsation, ponieważ uwielbiam tańczyć i przy tym dobrze się bawić, wyzwalało to we mnie dużo pozytywnych wibracji, poznawałam świetnych ludzi na masterclassach np. z Angeliką Kiercul. Uwielbiałam taniec odkąd pamiętam i tak mi zostało do dziś, myślę, że kiedyś uda mi się do tego wrócić. 

    Niestety, ale w wieku niespełna 18 lat utkwiłam w bardzo toksycznym związku z despotycznym mężczyzną (nazwijmy go M.) Powodów mojego przytycia jest wiele: nieodpowiednio dobrana antykoncepcja hormonalna, zajadanie stresów, negatywnych emocji, nieleczona insulinooporność, aż w końcu pojawiła się też depresja, która odebrała mi chęć do życia; 6 lat temu zaczęłam tyć, po roku związku z M. ważyłam 10 kg więcej. Po rozstaniu z nim, mimo tego, że to była bardzo destrukcyjna relacja dla mnie, która w znaczący sposób odbiła się na moim zdrowiu psychicznym i fizycznym bardzo cierpiałam po rozstaniu. I tak na przestrzeni kolejnych lat (2017-2020) przytyłam kolejne 13 kg. Z wagi 58-59 kg zrobiło się 82-83 kg. Źle się czułam w swoim ciele, ale nie potrafiłam nic z tym zrobić, próbowałam zaakceptować nową siebie, ale bezskutecznie. Depresja nie pomagała mi w tym wszystkim, a ciągnęła mnie jeszcze bardziej w dół. Wszyscy wokół zwracali mi uwagę, "powinnaś schudnąć", "zrób, coś z tym brzuchem"- nie ruszało mnie to kompletnie, mówiłam: "w odpowiednim czasie, nie wszystko naraz." Aż któregoś razu, uświadomiłam sobie, że nigdy nie będzie dobrego momentu. Nie czułam się wystarczająco silna, by przejść na dietę, schudnięcie przez 4 lata wydawało mi się niemożliwe. 

    Dojrzałam do tej decyzji i od 1,5 miesiąca trzymam michę, jest mi momentami bardzo trudno i mam ochotę zrezygnować, ale wykonałam już taki ogrom pracy i wysiłku, żeby zacząć, wytrwać w postanowieniu, przekonaniu się do nowych nawyków żywieniowych, że szkoda by mi było to zaprzepaścić. 

    Łatwiej się piszę od odchudzaniu, diecie, kiedy już się schudnie tyle, ile się chce. Ale ja postanowiłam zrobić to inaczej. Kiedy już się schudło, mogłabym napisać, nowa ja i wstawić zdjęcie przed i po. Ale chcę pokazać właśnie tą drogę, jak to osiągnąć, jak zacząć, jak się przemóc. Znalezienie w sobie motywacji, siły i wytrwałości jest najtrudniejsze. Mój cel to schudnąć 20 kg w rok. Chcę schudnąć powoli i trwale, a potem tą wagę utrzymać do końca życia. Nigdy tak naprawdę nie byłam na diecie, takiej prawdziwej wielomiesięcznej, najdłuższa trwała 2 tygodnie. Mam nadzieję, że teraz będzie inaczej. Trzymajcie kciuki. I pamiętajmy, zmiany zaczynają się w naszej głowie i na talerzu. Można jeść zdrowo, dużo i smacznie, postaram się to Wam udowodnić na tym blogu. Dla mnie wielką inspiracją jest Marta (jadłonomia.pl) jej przepisy np. na tofucznicę czy tofu zmieniające życie są genialne i nawet smakują te potrawy moim babciom!

 Pokażę Wam, jak wyglądałam kiedyś, a także jak wyglądam teraz.


 Tak wyglądałam kiedyś, ponad 20 kg temu 



    Miałam wtedy dużo energii, prawie cały czas się uśmiechałam, myślałam pozytywnie. Po latach czułam tylko niesprawiedliwość świata, ból, rozżalenie, brak motywacji. Moje ciało zaczęło się zmieniać, bo ja sobie chciałam jakoś wynagrodzić to, co spotkało mnie złego w życiu. Bardzo chcę wyglądać tak jak kiedyś.  


Jak widzicie, ja mam taką otyłość brzuszną, która wygląda naprawdę okropnie, nie jestem ulana, nie mam wałeczków, tylko rośnie mi brzuch jakbym była w ciąży. :( 


    Odkąd jestem na diecie, nie jem słodyczy mam dużo więcej energii, rzekłabym, że czasem w ogóle nie czuję zmęczenia, senności, zamulenia i znużenia. Odstawiając cukier, pozbyłam się tego. Wraca mi radość z małych rzeczy. Inaczej do wielu rzeczy podchodzę. Myślę, że cel, który obrałam jest ambitny i do zrobienia, tylko potrzebny jest czas. Dużo czasu, nie na hura, tylko powoli, stopniowo zmiany, nie wszystko naraz. 

    A jakie są wasze doświadczeniami z dietami? Byliście może kiedyś na diecie o niskim indeksie glikemicznym, ketogenicznej, Ducana, Dąbrowskiej, kapuścianej? Jakie są wasze doświadczenia? Co polecacie? Chętnie poznam Wasze zdanie. Zapraszam do dyskusji. 


Komentarze