Zdrowa micha

Kocham słodycze, kocham wszystko, co słodkie. Jestem uzależniona od cukru od wielu lat. Ponadto mam insulinooporność, więc raczej powinnam ich unikać, a tego nie robiłam. Wmawiałam sobie, "życie mam tylko jedno, nie będę się ograniczać", "na coś trzeba umrzeć", kompletne bzdury. Widziałam jak tyje i próbowałam zaakceptować nową siebie. Tak się jednak nie stało. Na zewnątrz może to tak wyglądało, ale prawdą to nie było- nie akceptowałam siebie i nie potrafiłam nic z tym zrobić. Wiele osób zwracało mi uwagę, mówili: "Karolina, musisz się wziąć za siebie, Karolina schudnij, zrób, coś z tym brzuchem". Żyłam w jakiejś iluzji, stworzonym świecie, który nie istnieje. Wydawało mi się, że problemu nie ma albo że muszę sobie w jakiś sposób wynagrodzić te bolączki życiowe, to, że jest mi tak źle, że moje życie to pasmo porażek, jedzenie było odskocznią. Sprawiało mi przyjemność, celebrowałam te momenty. Zawsze podchodziłam sceptycznie do diet, liczenia kalorii, żywności vege. Można by nawet rzec, że byłam sceptykiem. Ale na szczęście nastąpił przełom. 

Przyszedł pewien moment w moim życiu, 7.12.2020 spadło to na mnie jak grom z jasnego nieba, ale postanowiłam się odchudzać przed świętami; zrobiłam sobie taki challenge, powiesiłam karteczkę na lodówce 18 dni bez cukru (bez słodkich napoi, ciast, cukierków, słodzonej herbaty etc) i każdy dzień to był dla mnie ogromny wyczyn, wyrzeczenie. Miałam ochotę 10 razy dziennie się poddać, ale tak się nie stało i wytrwałam. I wiecie co, jestem z siebie bardzo dumna, dokonałam niemożliwego. Czego, co wydawało mi się, że jest niemożliwe. Pierwsze 7 dni to była katorga, mój organizm domagał się cukru, słaniałam się na nogach, bardzo mnie bolała głowa, czułam znużenie, senność, odcinało mnie. Miałam takie jakby zjazdy energetyczne wynikające z braku węglowodanów w diecie, a przede wszystkim cukrów. 

Postanowiłam sobie, chcę inaczej jeść, chcę jeść zdrowo i smacznie, udało się! Jestem od ponad miesiąca na diecie i schudłam 5,5 kg i chudnę dalej. Warto dodać, że mam raczej mało ruchu, jeszcze jakoś szczególnie nie ćwiczę, ponieważ miałam operację ręki (cieśni kanału nadgarstka), ale oczywiście zamierzam. Jak to mówią, zmiany zaczynają się na talerzu, 80% sukcesu to dieta i w moim przypadku to się sprawdziło. 

Poszłam na analizę składu ciała do dietetyka i okazało się, że mój wiek metaboliczny to 37 lat, więc mój metabolizm jest starszy ode mnie o 14 lat, masakra. Ale nie załamałam się, wiem, że mam problem z utrzymaniem wagi, dlatego teraz staram się trzymać michę. Przyjaciółka podrzuciła mi ten tekst i bardzo mi się spodobał. Stąd tytuł posta: zdrowa micha. Inspiracją jest moja kochana Ania :)

Także, da się, sam nie mogę w to uwierzyć, ale da się. Nie ma co odkładać postanowień na od nowego roku, od poniedziałku, od przyszłego miesiąca, bo wtedy się nigdy nie zacznie. Jeśli chcesz zmienić swoje nawyki żywieniowe zacznij nawet od czwartku, co z tego, że potem jest weekend, zrobisz sobie "cheat day" nie w weekend, tylko np. po 10-14 dniach od rozpoczęcia diety. Żadnych wymówek, czy to ma sens, czy mi się chce. Po prostu jakakolwiek zmiana w życiu zaczyna się już, teraz. Liczy się tylko to, co jest teraz. 


Dodam, że nie spożywam cukrów prostych, jeśli już to takie naturalnie występujące w owocach, ale muszę sobie jakoś radzić z moim pragnieniem na słodkie i postawiłam na cukry złożone np. malitol; masełka Nutlove od Allnutrition, zrobiłam nawet fit nutellę z daktyli, kakao i orzechów czy Blueberry in jelly słodzone erytrolem. Erytrol to cudowny wynalazek, cukier bez kalorii, jesz ile chcesz :) 




Komentarze